به گزارش خبرگزاری حوزه، شهید حمید محمدرضایی پاسداری بیادعایی بود که از شمالغرب تا دل حوادث داخلی، همواره در صف مقدم ایستاد و با متانت ذاتیاش، ولایتمداری را نه در سخن که در رفتار معنا کرد.
همسر شهید میگوید: شهید محمدرضایی در همه شرایط پای کار بود و تعطیلات و عید، میهمانی نمیشناخت و در هر ساعتی از شبانهروز و حتی در نیمههای شب میرفت و وقتی سوال میکردم، میگفت؛ به وجود من نیاز است. وی مردِ بیادعای میدان بود.
یکی از خصوصیات اخلاقی بارز شهید محمدرضایی کمحرفی، متانت، بیادعا و بیریایی بود که این متانت خاص موجب میشد که احترام خاصی برایشان قائل شوند.
آقا حمید شجاع و نترس بود و بیشتر به جای حرف، اهل عمل بود و ادعایی نداشت و این طور نبود که بگوید من این کار را کردم و از خودش تعریف کند و دیگران هم این را خوب میفهمیدند.
در قسمتی از سخنانش به نیروهای آموزشی گفته بود که «علت اینکه اسم گروهان ما به نام نامی امام حسین (ع) مزین است یعنی باید تا آخرین نفس باید بجنگیم و اهل سازش نباشیم و ذلت نپذیریم و ما هم اگر زمانی برسد که دشمن بخواهد حمله کند نباید عقبنشینی کنیم». دقیقاً همین حرف را با عملشان ثابت کردند و لحظه شهادت تا آخرین تیر در خشاب تفنگشان استفاده شده بود. با وجودی که محاصره شده بود نه تسلیم شده بود و نه عقبنشینی کرده بودند.
این شهید بزرگوار ارادت خیلی خاص و ویژهای به حضرت زهرا (س) داشت؛ این ارادت و رابطه خاص با حضرت زهرا (س) هم در نحوه شهادت او دیده میشود به طوری که ۳۵ تیر به پهلوی چپ ایشان خورده بود.
شهید محمدرضایی در همه اتفاقات و اغتشاشات کشور در صحنه بود؛ از پژاک و شمال غرب تا حوادث استان شدن قزوین و در اکثر این آشوبها مجروح میشدند، ولی دم بر نمیآورد و باز هم مشتاقانه و دواطلبانه در میدان حاضر میشد.
مهمترین توصیههای شهید این بود که همیشه ولایی باشیم و پشتیبان ولی فقیه بمانیم و هیچگاه رهبر معظم انقلاب اسلامی را تنها نگذاریم؛ در مسیر خدا باشیم و وابسته به دنیا نباشیم و به مادیات دل نبندیم.
منبع: کانال گلستان خاطرات شهدا










نظر شما